Was jetzt?

Ich habe gedacht dass ich auf deutsch schreiben muss. Für die die etwas von mir hören wollen. Sind schon fast vier monate seit der letzten mal. Die Zeit vergeht zu schnell!

Ich habe heute über euch gedacht. In der Bibliotek war alles so ruhig. Nicht das ruhig mich an euch erinnert! Es war diese frau in der Bibliotek. Sie hat mich so genervt. Ich wollte zu ihr laufen mit einem Nasentuch und sagen ,,Bitte auf die WC".

Ich bin am lernen. Oder ich sollte. Habe das ganze Wochenende gearbeitet. Eigentlich haben wir Herbst Ferien. Aber nein, keine Ferien für mich. Bin hier Zeit halb eins. Schön fünf Stunden hier, fünf Stunden am lernen, nur ein Buch gelesen und alles für englisch abgegeben. Diese vier Monate habe ich nicht wirklich viel gemacht. Oder nichts dass euch intressiert. Arbeiten, lernen, mehr arbeiten und mehr lernen. Essen und vieleicht schlafen wann ich genug zeit habe. Aber glaub mir, dass ist nicht immer.

Aber nur noch ein Monat Schule! Am 6 dezember habe ich islandisch Prüfung und am 17 december mein richtige Abschluss. Ich habe schon lange mich darauf gefreut dass ich die Abschluss bald habe und dann Ferien. Aber jetzt wann es alles kommt habe ich so viel stress und kein zeit daran zu denken. Vieleicht will ich nicht über alles denken weil ich nicht wirklich ein Plan habe für nächstes Jahr. Und ich bin so ein stress "type". Arbeiten igentwo. Das ist jetzt mein Plan. Eingentlich ist es ein sehr gutes Plan, offen für alle möglichkeiten.

So sieht es aus. Mini letzte Schule Wochen.

Jeden Tag wird es kälter. Und jeden Tag ist mir so kalt. Vermisse die Schweizer Sommer! Und wie ich jemanden gesagt habe. Jedes mal, wenn das Wetter Reporterin über das Wetter in Kuba spricht will ich dorthin gehen.. Es gibt ganz wenig schnee in den Bergen. Hoffe für mein Leben dass er nicht mehr kommt.

Vor gestern bin ich spazieren gegangen. Habe gedacht ich sollte euch Fotos schicken.

Der Nacht ist schön hier!

Dieses Jahr haben wir kein Abchlussreise. Der Plan war nach Mexico zu gehen. Aber tja, mit dann hätten wir nur für einige Leute Flug zurück buchen mussen. Und mit der Zeit haben wir alle kein intresse über zu streiten wo wir hingehen sollten. Es wäre so ein mist, keine Abschlussreise zu haben! Soo ich habe mir ein Flug nach Boston gebucht. Shoppen, essen und meine letzte Tage als neunzehn gut geniessen! In Island sagen wir das wenn du zwanzig wirdst, und eigentlich alle Jahre zwitzchen zwanzig und dreissig bist du auf die "dreissigjahralt" so geht es weider. So bald wird ich auf die "dreissigjahralt". Es klingt komisch.

Ich habe so viel gedacht was ich in die uni lernen sollte dass es weh tut. Habe mich immer noch nicht entschieden. Aber schon eine idea was ich machen will. International beziehung oder international ausbildung. International etwas. Nächstes Herbst. Habe schon eine Wohnung. So wann ihr mich besuchen wollen dann habe ich platz!

Das letzte.. Diese lied. - Diese Mädchen!

Es sollte nicht lang sein. Ihr wissen ja alle wie viel ich reden kann! Wir sagen es gut für heute..

Muss ich es sagen? Vermesse euch auch.

Svona eins og sumarfrí.

Ég fór að hugsa, núna um daginn. Ekki það að ég hugsi aldrei. Það er bara það að ég botna ekkert í þessu.

Fyrir

Eftir

Mér líður hálf skringilega að vera koma aftur heim til Íslands. Eigilega meira eins og ég sé að koma heim í sumarfrí, frekar heldur en að ég sé að flytja aftur. Ég heyri sömu rulluna aftur og aftur. "Láttu ekki svona, þú getur alltaf komið í heimsókn." Þetta er kannski ekki alveg eins auðvelt eins og að segja það. Ekki eins og skreppa út í sjoppu. Að minnstakostið yrði það illa sukkað í þeirri sjoppuferð.

Ég hef alltaf sagst vera frá danmörku þegar eg gerði eitthvern skandal. Eins og alvöru fyrirmyndar fulltrúi landsins gerir maður enga skandala. En eins og venjuleg manneskja gerði ég nokkra. Ef svo illa kemur á að eg sagði eða gerði eitthvað asnalegt þá sagðist ég alltaf vera frá Danmörku. Já, danskan kemur sér ekki svo illa eftir allt saman!

Við stóðum öll undir þakkantinum. Horfðum á haglið rigna yfir öllu. Hélt þetta myndir aldrei taka enda. Ljóta veður síðasta daginn.
"Árný? Hvað hefðiru viljað gera öðruvísi á árinu?" - Ég hef velt þessari spurningu fyrir mér. Ekki flókið svar. "Ekkert".
"Árný? Hvernig finnst þér að vera fara aftur til baka? "skrítið"
"Árný? ... Hvað fannst þér best á árinu?" Fyrsta skipti get ég ekki gefið upp svar. Er ekki viss um að það sé til eitthvað eitt svar við svona spurningu. Ef þau bara vissu!

Mannstu Laura þegar þú drógst mig, mállausa og bjánalega í fyrsta partýið. Og Julian lét mig ekki vera.

Mannstu Julian hvað þú áttir aldrei séns í að gera mig orðlausa, alveg sama hvað þú reyndir(Pussy)

Mannstu Sofia þegar við klifruðum yfir tveggja metra girðinguna á sokkalaustunum eftir að hafa ekki nennt að labba hinumegin út úr skólaveislunni.

Mannstu Laura þegar við gerðum garðinn frægann í neon lituðum sundbolum í leikfimi.

Mannstu Pascal, svipinn á Marcel þegar þú sast heima við eldhúsborðið.

Mannstu Mario, eftir afmælinu þínu. Kökunni frægu og krömdu pizzunni sem ég kom með. Svo drógstu okkur öll á operuna í þvílíkri stemmingu.

Mannstu Reto, hvað þú varst alltaf hneykslaður á því hvernig ég væri, áður en þú kynntist mér.

Mannstu Oli, eftir Geuensee.

Mannstu Fabi hvað það var gaman hjá okkur á Fastnacht.

Mannstu Julia eftir þessum of fáum dögu sem við áttum.

Muniði strákar eftir fótboltamótinu þegar við vorum ranglega rænd sigrinum. Meigum þó eiga það að við vorum og erum enn flottust.

Mannstu Simeon hvað ég ruglaði í þér fyrir Maturaballið. Þú minntir mig svo á vin minn hér.

Pascal mannstu eftir Mauensee hjólamaraþoninu.

Danilo mannstu þegar þú sagðist ætla koma og hjálpa mér að pakka niður. En það eina sem við gerðum var að hengja upp eitthvern bjánaleg blöð og hlægja.

Eithel mannstu eftir heimferðinni frá Angelu.

Liri, Julian, christian, cyril und.... Muniði eftir lokapartýinu ykkar.

Yannick mannstu þegar ég lofaði að við skildum skella okkur á einn bjór við tækifæri. Þú átt loforðið inni.

Mannstu Sami hvað þér fannst fyndið þegar ég mætti í inniskónnum í skólann.

Mannstu Lukas þegar þú þurftir að íta mér upp brekkuna til Chregi afþví ég gat ekki hjólað meir.

Luzia mannstu eftir göngu maraþoninu okkar á Maturaballinu.

Danilo mannstu hvað ég sagði við þig áður en þú fórst heim úr afmælinu hans Jérome.

Mannstu Laura hvað við náðum strax vel saman......

Muniði öll eftir gærkvöldinu? Ég hlakka til að sjá ykkur eftir "nokkrar" vikur! Schade, að það séu ekki fleiri dagar í árinu!

Ps. Ég vona að ég hafi verið jafn eftirminnilega ( en á annan hátt) eins og Lulu!

Google translate

Þetta verður þó kannsti stökk í ferðamálaiðnaðinum!

Hárgreiðslu konunni sé lof!

Ég sat þarna í sakleysi mínu og reyndi að ljúka við mína einstöku "Og" ritgerð. Á meðan sat hann pattaralegur í stólnum fyrir framan okkur og röflaði um bókstafinn G, læknavísindi og stúdenta lán. Tvisvar sinnum sjötíu mínútur. Mikið elska ég Heimspeki..

Þó ég viðurkenni að hafa ekki beint einbeitt mér voðalega við að hlusta á fimmtugann karlinn þá áttaði ég mig nú á ýmsu á þessu þreytta föstudegi. Til dæmis hef ég lifað mörgum sinnum þá svokölluðu heimsenda daga og ég náði að ljúka við 1000 orða "Og" ritgerðina á sex tungurmálum (dönsku, íslensku, þýsku, ensku, arabísku og katalónsku). Ég er óstöðvandi..

Á meðan við sátum og reyndum eftir bestu getu að halda augunum opnum og hausnum uppi þá lágu stjöttu bekkingar heima fyrir. Tímakennslunni þeirra var lokið og á þessum tíma áttu þau að liggja í "bókunum" eins og sómasamlegum násmönnum sæmir. Það var að vissara að halda sig við efnið enda 10 ára skólaganga að baki og þetta eru einu lokaprófin. Guð blessi þau. En aftur í heimspeki tímann. Ég held ég fari að safna rassi. Það er svo óttalega óþægilegt að sitja á þessum stólum. Lesið í 40 mínútur sagði hann. Það er nú meiri kennarinn. Það er mér með öllu ómögurlegt að lesa texta þar sem "já þýðir stundum já og stundum nei texta" og ofan á það í þessum hita! Það er bong og blíða. Svo heitt að það er varla líft inn í þeim skólastofum sem snúa gegn sólinni. Að minnsta kosti ekki á íslensku mælikvarða. Það er nú bölvuð tilviljun að ég skuli ekki vera komin nema með rétt rjóðar kynnar og sveittar tær í þessum hita. Það hittir svo óskaplega vel á að ef það rignir þá er það bara um helgar. Ég huga þó að því að stinga annarri hendinni út um gluggan, svona annað slagið. Rétt til að safna D vítamínum.

Það hefur margt drifið á dagana síðan síðast. Svo mikið að mér dettur ekki í hug að skrifa það allt

upp þó ekki væri nema stykk orð. Ætla þó aðeins að taka það besta út og leyfa ykkur að njóta. Sem ég er nokkuð viss um að þið gerið.

Mér var mikið um megn að líta vel út svona eftir árs fjarveru frá heimaliðinu. Það fyrsta var að lita þessa ljótu hárrót. Mikið var ég orðinn leið á henni. Hárið leit út eins og sebrahestur, nema bara með eina breiða rönd efst uppi. ,,Þessi litur hlítur að duga" hugsaði ég með mér á þessum yndæla fimmtudegi. Sá sami og vanalega, fínt. Hefði ég geta bakkað aðeins og breytt þessu örlítið

þá efði ekkert af þessu skéð. Eftir litunina leyst mér ekkert alltof vel á hárið. Það varð of ljóst fyrir minn smekk. ,, Hver fjandinn". Ekki gat ég verið svona. Það bættist því á lista morgundagsinns að kaupa nýjan dekkri lit. Í hádegishlénu skaust ég inn í migros og kippti einum ofan í körfuna. Dreyf mig svo eins og ég gat heim til að hafa tíma fyrir allt saman áður en skotist væri á flugvöllinn. Ég var með langann tjékk lista yfir það hvað ég þurfti að gera áður en yfirvaldið kæmi. Hárið fékk forganginn. Síðar komst ég að því að ákvörðunin um að setja í hárið strax heldur en eftir mat skipti meira máli en ég gerði mér þarna grein fyrir. Á meðan Irma skóflaði eitthverju saman í pottinn niðri, makaði ég helvítis hárlitnum í hárið. Það liðu ekki nema 10 mínútur þangað til mér hætti að lítast á blikuna. Hausnum var stungið undir sturtu kranan. Þetta leit svo sem allt eðlilega út með hausinn svona á hvolfi. Ég róaðis aðeins, en bara aðeins því stóra sjokkið kom þegar litið var í spegilinn. Brúni liturinn sem átti að sjálfsöðgu að vera ljósbrún tónaður leit út eins og miglu klessa ofan á hausnum á mér! Litblindir hefðu geta sagt ykkur að þetta var langt í frá ljósbrún tónað. Hárið á mér var orðin grátt og fjólublátt! Og tveir tímar til stefnu. Með skjálfandi hendur enn í sjokki yfir því sem ég sá hljóp ég niður tröppurnar og inn í eldhús. Tæpum tíu mínútum einna vorum við staddar á hárgreiðslu stofunni. Ég grát bað þar fólkið um hjálp enda orðin tæp á tíma með tómann maga. Mér var skellt í stólinn og undir vaskinn. Það tók hárgreiðslu konuna hálftíma og þrefalda litun til að ná tilsettu markmiði mínu síðustu dagana. Mig langaði mest að kyssa hana og knúsa fyrir að bjarga lífi mínu.

Hárgreiðslu konunni sé lof! Eftir að hafa borgað tók ég á rás upp að lestarstöðinni. Ég skyldi mæta á réttum tíma upp á flugvöll. Það allra besta við þessa sögu er hversu óendalega mikið maður getur hlegið að henni eftir á!

Það var voða gott að sjá þau. Næstum því jafn mikið og þessi sjö kíló af íslensku súkkulaði!Við nýttum tímann vel hér í Sviss. Heilsuðum upp á Lugano, Genf, Zurich svo fátt eitt sé nefnt. Fyrsta skiptið sem það rignir í miðri viku, akkúrat þarna. Það var þó ekki vælt enda ekki hægt fyrir þá sem koma út fjagra stiga hita. Ísar, labb, búðir og fallegir staðir einkenndu þessa 10 daga hjá okkur. Tókum einskonar gullna hringinn hér í Sviss. Pabbi smellti að sjálfsögðu af eins og óður maður. En uppskeran var ekki í verri kantinum.

Upphafið af 10 daga reisunni

Ein sátt með nýja hárið og nýju sjö aukakílóin!

Allra mesta uppáhalds (-1)

Rigi

Luzern





Yndislega Lugano!









Svissneska landsliðið..



Zürich

Genf

Bern





Við skelltum okkur á Jóðlhátíð! Ekki vissi ég að þetta væri nýja sportið.

12. júlí verð ég 19,6 ára. Sem hefur nú hingað til ekki talist neinn himinn hár aldur. En mér er það um megna að skilja afhverju ég hef aldrei áttaði mig á því áður, öll þessi 19,6 ár hversu illa mér er við að segja bless. Sérstaklega þegar maður segir það við manneskju sem þú sérð sennilega aldrei aftur. Hversu fáranlega sem það hljómar þá segir maður setningu eins og ,,Hafði það gott og eigðu gott líf." á meðan þú tekur utan um aðilann í, mögurlega síðasta sinn. Eins og við segjum daglega við aðra kunningja okkar ,,eigðu góðan dag". Fyrir okkur sem þurfum nú að kveðja breytis meiningin við þessu litla orði, á annan hátt. Það var mis erfitt fyrir okkur að halda höfðinu á síðasta skiptinema fundinum. Fyrir þá sem eiga bestu vini þarna var þetta þeim of erfitt. Ég skil þau vel. Sjálf hef ég ekki grátið eins mikið í mörg ár eins og þegar ég þurfti að stilla mér fyrir framan staðinn eftir lokapartýið í gær til að segja bless við all sjöttu bekkingana. Það var í alvöru erfitt að hætta. Hreint út sagt ömurleg tilfinning að segja bless við eitthvern sem þú hefðir gjarnan vilja "eyða" meiri tíma með. Ég sagði það áður en ég fór. Og segi það enn. Eitt ár er of stutt fyrir mig!

Ég hef ekki enn ákveðið hvort ég haldi þessar síðu uppi eftir að ég kem til Íslands, það verður tíminn að leiða í ljós. En hvort sem ég held henni uppi eða ekki þá mun þetta blogg vera næst síðasta bloggið frá Sviss. Því miður.

Það eru þrjúhundruð og sextíu klukkutímar og ellefu mínútur þangað til ég yfirgef Sviss! Mikið vildi ég óska þess að ég gæti margfaldað það með hundrað!

Tekin í tollinum og 40 mínútna seinkun til mílanó

Mín yndislega Ítalía. Ég hef alltaf elskað Ítalíu, og Frakkland reyndar líka. Alveg frá því að ég var smá stelpa og pabbi kom heim meða franska landsliðisbúninginn 19 hundruð og eitthvað. Það þykir í raun furðulegt að ég skuli ekki hafa endað í þessum löndum. Ég valdi þó besta kostin. Milli veginn.

Ég var enn með hnút í maganum eftir miðastressið kvöldið áður. Það virðist allt hafa gleymst þarna. Ekki nóg með að ég fattaði vitlausu dagsetninguna heldur ruslaði ég fyrirlestri fyrir mánudaginn eftir frí á núll einni, henti í tösku og kom mér svo upp í rúmm löngu eftir tilsettan háttartíma. Ferðalaginu var svo startað klukkan hálf 6 um morguninn. Bjánagangurinn í mér kvöldið áður orskaðaði því lítinn svefn. Og lítill svefn getur valdið því að ég verð alveg rugluð. Mér tókst að rugla saman Adam, úr jólalaginu Adam átti syni sjö laginu og sesam fræum, á mér meðan ég helti í morgunverðaskálina. Ekki spurja.

Lestaferðin var sára einföld. Svona fyrir okkur sem ferðumst með lestum daglega.

Tipps nr. 1 Ef þú hefur í huga að nýta þér almanna samgönguur máttu alveg búast við seinkunn!

Næsta stopp var Verona Porta Nuova. 10 mínútna seinkun. Ekki mátti það tæpara vera. Ég fékk 5 mínútur til að finna réttu teinana og koma mér þangað. Ég velti því fyrir mér hvort það væri mottu apríl hjá Ítölum, sá sem er með frumlegustu mottuna fær flestu stigin. Þakka fyrir að á Íslandi tilheyri motturnar "bara" mars! Allt skal gert fyrir góðverk. Í lestinni uppgvötaði ég að ég er orðinn agarlega sleip í tungurmálum. Var farin að skilja dálítið í ítölsku þegar mér var bent á réttu teinana eða þegar gamla konuna spurði hvar við værum. Kannski ég slá þýskunni bara upp í kæruleysi og snúi mér að ítölskunni.

Tipps nr. 2 Ef þú ert ljós hærð/ur með blá augu og ákveður að skreppa til Ítalíu, ekki láta þér bregða þó það sé starað á þig.

Ég veit ekki hvaða mannasiði þau læra þarna á Ítalíu, en mér var allavega kennt að stara ekki á fólk. Mér leið eins og endurskínsmerki svona ljóshærð, bláeygð, langt yfir ítölsku meðalhæðinni og blaðrandi tungumál sem ekki nokkur maður skilur, nema ég og Kristjana.
Ég komst að ýmsu þara á Ítalíu. T.d. eru ítölsku einkennin að borða of mikið, koma seint og vera áhyggjulaus. Eitthvað sem ég get ekki.
Við fórum á afmælisdeginum hennar Kristjönu á æfingu hjá skólasöngleiknum. Ég hlakka mikið til að sjá dómana sem leikritið fær. Það er að segja ef þau fá að sýna það. Fjagra tíma æfing skilaði sáralitlu. Enda of seinu ítalarnir með engan aga og buxurnar niður fyrir rass að reyna setja upp Mamma mía. Þið getið rétt ímyndað ykkur. Ég viðurkenni fúslega að ég hefði gjarnan viljað vera lengur á Ítalíu. Þó það væri ekki skynsamlegt kílóanna vegna. Magnið sem þau borða. Var meira að segja send heim með svo mikið nesti að það hefði dugað í marga daga! Það var erfitt að kveðja Ítalíu enda dásamlegt land. En leiðin hélt áfram. Með 40 mínútna seinkun á lestinni, eina ferðina enn. Það bætti ekki skapið þegar ég missti af næstu lest og þurfti þar af leiðandi að taka síðustu lestina heim eða "drunka fólks lestina". Ekki bætti úr þegar fulla fólk fór að týnast inn, með tónlistina í botni og tónlist sem hefði ekki skorað 2 af 10 á góðum degi. Eftir mjög langa 8 tíma í lest fannst mér þetta allt saman ekkert sniðugt.

Við áttum pantað flug daginn eftir. Ég ákvað að vera ekkert að stressa mig yfir því hvað skyldi taka með. Er löngu hætt að taka mark á þessum blessuðu veðurfræðingum. Áætlaði sjálf að það hliti að vera kalt þarna fyrir norðan í Þýsklandi. Við komumst vandræðalaust í gegnum tollinn. Á réttum tíma eins og sönnum svisslendingum sæmir. Vandræðin byrjuðu þó þegar ég hóf þá löngu leyt að klósettinu. Fann ekki nema eina klósetti dyr. Auðvitað gekk ég inn, enda byrja að hleypa inn í vélina. Ég gerist sek um að hafa notfært mér fatlaðraklósettið þarna. (gerist ekki aftur) En það var ekki hjá því komist. Það var ekki aftur snúið, var komin hálfa leið inn þegar ég fattaði hvar ég var. Ég gat ekki haldið hlátrinum inni. Þessi ljóshærða sem fór á karla klósettið!
Við gistum hjá yndislegri fjölskyldu, sem ég kynntist í gegnum vinkonu mína. Hjón á sextugaldri með ótrúlega reynslu af ólíkum menningarháttum. Lentum í óvæntum AFS fundi með hálfri stjórn AFS í Rússlandi og öðrum gömlum skiptinemum sem vildu heimsækja hjónin. Ég gaf ítölskunni séns, en ég lét mér ekki detta það í hug með rússneskuna.
Við vorum nú ekki lengi að uppgvöta það, að það er hálfri hendinni ódýrara í þýskalandi! Þið getið því rétt ímyndað ykkur álagið á litlu handferðatöskunni. Næsta vandræðalega móment átti sér stað inn í matvörubúð. Vildi að sjálfsögðu hjálpa til við að finna hlutina svo ég tók kerruna aðeins til að týna ofan í réttu hlutina. Veit ekki fyrr en það er pikkað í mig. ,,Heyrðu fröken..." Gat verið að þetta var vitlaus karfa!
Ég fékk að heyra það eitt kvöldið. ,,Voðalega borðaru lítið. Ert þú ein af þessum.." Þó að setningin hafi ekki verið kláruð skyldi ég hana nú samt ágætlega. Tek það skýrt fram að við vorum að borða 3 rétta máltíð um 11 leytið að kvöldi til. Á góðum degi get ég torgað ansi miklu. Því ákvað ég að láta ekki tala svona um mig. Næsta dag borðaði ég tvöfalt. Viðurkenni að seinustu bitarnir voru hættir að smakkast eins vel og þeir fyrstu.

Við ferðuðumst mikið með hjónunum og þau voru dugleg að kynna fyrir okkur sögu bæjarins sem og annarra bæja. T.d. vissi ég ekki áður en ég kom að 90% Düsseldorf/Dinslaken er nýlegt. En bæirnir voru rústir einar eftir Seinni heimstyrjöldina. Einnig er fyrr nefndi bærinn host bær fyrir Eurovision þetta árið. Við héldum okkur ekki bara inn í þessum bæjum heldur var vikan full skipuð. Við skoðuðum allar helstu kirkjur í nágrenni við okkur, fórum í stærsta mall í evrópu, létum okkur að sjálfsögðu ekki vanta í Köln og öllu sem þeirri fallegu borg fylgir og skutumst síðan einn daginn yfir til Hollands! Ég er orðin þrælvön í kirkju arkitektúr. Saga 303 er loksins að skila eitthverju. Fannst þó alveg yfir drifið þegar ég lenti óvænt í því að útskýra hlutskipti páfans í kaþólsku kirkjunni og ég veit ekki hvað og hvað. Ég þekki arkitektúrinn, en ég er ekki einusinni í þessari kirkju.
Held ég hafi aldrei litið á klukkuna fyrr en um 10 leytið, svo mikið var um að vera. Við tókum eitt kvöldið frá fyrir AFS fund. Blönduðum geði við nýja og gamla skiptinema. Ég endaði á því að spjalla við unga konu. Furðaði mig þó á því hversu vel hún talaði þýskuna. Sem betur fer lagði ég ekki í það að spurja. Það hefði verið enn eitt vandræðalegt móment. Hún var nefnilega host-foreldri en ekki skiptinemi.

Tipps nr. 3 Kynnið ykkur allar reglur um handfarangur, sérstaklega vökva og farið
eftir þeim!

Þessi vika var ótrúlega fljót að líða. Yndislegt að fá að eyða henni með þessum hjónum, enda frábær í alla staði. Erfiðasti partu ferðarinnar var að pakka niður öllu því sem við keyptum ofan í þessar smá vöxnu ferðatöskur. Aldrei hélt ég að töskunar gætu tekið svona mikið. Ég vissi þó upp á hár hvað og hversu mikið væri leyfilegt. Það hafa ekki allir tileinkað sér það að kynna sér reglur eða hlusta á þegar þær eru sagðar. Ætla biða þig um að fylgja þessu handfarangurs reglum vel. Ég missti næstum af flugi því ferðafélaginn ákvað að reyna taka með sér tuttugu dollur af vökva í opnum poka. Ekki séns.
Með naumindum náðum við fluginu. Hlaupið í vélina var þó bara upphitun því við höfðum ótrúlega lítinn tíma til að koma okkur úr vélinni í strædóinn og svo yfir í lestina. Það var í raun meira afrek en að koma öllu ofan í töskuna!

Ég lærði helling á þessari ferð. Allt milli himins og jarðar. Ég prufaði kínverskt narsl. Héðan í frá borða ég aldrei neitt sem svo ég get ekki lesið hvað er! Bragaðist eins og gamalt þurrt sússí með salti og sesamfræum. Ég lærði að maður á að fara svangur til Ítalíu og ekki gera ráð fyrir því að þar sé blíða alla tíð. Lærði að gera ráð fyrir því að lestarnar geta verið seinar í báðum löndum. Ekki að gera ráð fyrir því að Ítalir tali ensku eða að þjóðverjar séu strangir og of þverir, það eru nefnilega ekki allir. Ég læt mig héðan í frá aldrei aftur detta það í hug að fara frekar á sóðalegu lestar og flughafnar klósett heldur en klósettin heima. Klósettin á íslenska flugvellinum eru bestu almennings klósett sem ég veit um! Það er þá loksins að við Íslendingar getum verið besti í eitthverju..

Bella Italia!






Ég og afmælisbarnið.


Holland!


Komst á nammibarinn í Hollandi. Langur og erfiður aðskilnaður frá einum svona!


Eftir stutt stopp í stærsta Malli í Evrópu!


Köln í Þýskalandi.






Ég og bóndinn í Soest.




Yndislegu viku fósturforeldrarnir.


Síðasta mynd fyrir flug. - Allt reynt til að koma öllu á réttan stað!

Fleiri myndir má finna á facebook síðunni minni undir Switzerland 4 - Frühling